Voor de beste ervaring schakelt u JavaScript in en gebruikt u een moderne browser!
EN

Hereniging met Sint-Petersburg

Een terugkeer naar Sint-Petersburg is een beetje als het terugzien van een oude zomerliefde. Drie jaar geleden mocht ik een semester in de mooiste stad van het noorden studeren. Ik was daarvoor nog nooit in Rusland geweest, en ik was niet bekend met de taal, cultuur en de mensen. Vanaf de eerste dag was de aantrekkingskracht al enorm. Deze stad had zo veel diepgang, geschiedenis, schoonheid, en zelfs humor. In het verloop van die zes maanden was ik langzaamaan verliefd geworden, en toen mijn visum uiteindelijk afliep en ik terug moest naar het opeens kneuterig aanvoelende Nederland, leed ik dan ook aan een oprecht, diep liefdesverdriet.  

Drie jaar later, in oktober 2019, mocht ik eindelijk terug naar de stad waar ik zo vaak aan had gedacht, over gesproken en gefantaseerd. Maar dit keer leek mijn oude liefde minder blij om mij terug te zien. Waar het drie jaar geleden voelde alsof de stad mij letterlijk omarmde, kreeg ik nu een koude schouder toegeworpen. Mensen gingen naar hun werk, deden hun boodschappen, gingen uit eten, en niemand zou het schelen als ik er niet zou zijn om het allemaal te aanschouwen. Het Paleisplein bij de Hermitage leek minder groot, de afbladderende verf was duidelijker zichtbaar, en de toeristen waren lelijker. Het beeld dat ik had van ‘mijn’ stad, was in mijn hoofd steeds mooier en perfecter geworden, en paste niet meer bij de realiteit.

Na een weekje gedesillusioneerd te zijn, werd het me duidelijk: Sint-Petersburg is geen sprookje. Het is natuurlijk heel gemakkelijk om daar wel in te geloven, zeker voor degenen die door de prachtige Hermitage hebben mogen slenteren, of die gezien hebben hoe de zonnestralen de Neva hebben doen glinsteren. Maar dit is een echte stad, bewoond en geleefd door vijf miljoen mensen, en ik ben dankbaar er een aantal van ontmoet te hebben. Zo was er bijvoorbeeld Viktor, een nogal aangeschoten ingenieur die door zijn vrienden de Filosoof werd genoemd, en Svetlana die zich van politicoloog tot heks heeft ontpopt.

Op het NIP heb ik ook veel verhalen gehoord van Nederlanders die een langere tijd in Rusland hebben doorgebracht. Stuk voor stuk worden ze allemaal verliefd, net zoals ik, maar de verhalen die ze vertellen zijn geen sprookjes. In sprookjes vechten mensen met draken, maar hier ruziën mensen ook gewoon met hun buren over geluidsoverlast. Heel veel dingen in Sint-Petersburg zijn gewoon, normaal, soms zelfs een beetje burgerlijk, en dat maakt het juist zo prachtig. Ik zou het iedereen aanraden om meerdere keren terug te keren naar Rusland, en om met zoveel mogelijk mensen te spreken. Dan kom je er snel achter dat we eigenlijk allemaal hetzelfde willen: een connectie met een medemens, een lekker biertje, en een goed verhaal.